In het binnengasthuis (MW)


De vrouw had geen haar en ademde pruttelend. Haar hoofd lag naar het raam gedraaid. Ik liep de kamer binnen en keek naar haar. Ze keek niet naar mij, maar naar buiten. Ik keek ook naar buiten. In de verte kon ik een rijtje bomen zien. Er waren nog vijf andere bedden. Ze waren leeg. Ik vroeg me af waar de andere mensen waren. ‘Dag mevrouw,’ zei ik. Ze zei niets terug. Een slang liep van haar neus naar een apparaat dat scheef hing in een soort kapstok op wieltjes. Blauwe lampjes knipperden traag aan en uit. Onder het apparaat hing een zak met vloeistof erin. Ik liep de kamer weer uit. Verderop in de gang was een hokje. Er kwam geel licht uit. Een meisje in een wit jurkje zat aan een bureau en keek naar een televisie. Ze merkte me niet op. ‘Hallo,’ zei ik. Ze keek naar me, maar zei niets terug. ‘Er ligt daar een mevrouw,’ zei ik, ‘ze pruttelt.’ ‘Daar heeft u niets mee te maken,’ antwoordde ze en draaide weer terug naar het beeldscherm. Lees meer over dit bericht

Advertenties

Petrichor, of het verhaal van Frank Treuren (MW)


De havo was gevestigd in een hoog gebouw van bruine baksteen. Op de eerste verdieping was het Aardrijkskundelokaal. Elke les weer verloor Frank Treuren zich in de grote wandkaarten. Ruhrgebied, Peelhorst, Formatie van Tegelen. Op de woensdagmiddagen was er tekenles gelijk na de Aardrijkskunde. Alleen op deze dag zorgde Frank ervoor als eerste bij de deur te zijn na het klinken van de bel. Bij het aflopen van de brede trappen naar het tekenlokaal ontmoette hij haar dan. Claudia Verburg. Zijn voeten raakten de treden niet meer wanneer zij langs liep. Op sommige dagen sloot Frank zijn ogen als ze passeerde. Hij kon haar ruiken. Claudia’s geur kwam, zonder dat zij daar erg in had, in hem. Via zijn neusgaten nam hij bezit van haar. Veel onuitwisbaarder dan kijken was dit ruiken. Een blik was vluchtig, maar geur was stoffelijk. Zodat ze op een goede dag samen zouden zijn. De wandkaarten en de geur van Claudia Verburg werden de iconen uit het tweede jaar op de havo van Frank Treuren. Lees meer over dit bericht

Mooi plekje (fragment uit de serie Luc) (PD)


Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn nichtje Chloé. Toen ze me aankeek, dook ik nog verder weg achter de rok van mijn moeder. Tot alleen mijn hoofd nog voor Chloé zichtbaar was. Ze deed altijd heel gemeen als ze bij ons op visite kwam met tante Judith. Dat was nog niet het ergste, want elke keer als Chloé op mijn kamer was komen spelen, miste ik wel een paar soldaatjes. Ik wist zeker dat zij ze kwijt maakte of mee naar huis nam. Om te voorkomen dat mijn leger steeds verder uitdunde en in de handen van de vijand viel, verstopte ik de soldaatjes voortaan op een geheime plek. Lees meer over dit bericht

%d bloggers liken dit: