Antraciet (PD)


Langzaam kwam het jonge stel dichter bij Martins kleed met spulletjes. Hij hield ze al een tijdje in de gaten tussen de andere kijkers die niets kochten. De mensen schuifelden voort en keken naar de spullen die lagen uitgestald op de grond en ze wezen en fotografeerden de dingen die ze grappig vonden. De jongen wees net als de rest en lachte. Maakte ongedwongen praatjes met de verkopers. Ze lachten allemaal terug. Het meisje zweeg vooral en knikte af en toe ongeïnteresseerd wanneer de jongen enthousiast over iets was. Dan trok ze hem weer voort aan zijn hand en leek het Martin alsof de jongen een te zware steen was die door mul zand werd getrokken. De jongen liet het toe, maar zijn opgewekte tred bleef desondanks onverstoord. Martin had wel wat met dat type meisjes. De een viel op tieten, de andere had een zwak voor konten, maar Martin had het vooral op paardenstaartjes. En dit meisje had een hele geile, vond hij.
Vanochtend in alle vroegte had Martin zijn spulletjes uitgestald op het kleed. Eigenlijk was het zijn rommel niet eens. Het was praktisch allemaal van Coby geweest. Ze had er nu toch niets meer aan. Op de schouw waar vroeger een klokje met een irritante tik stond, had Martin haar urn neergezet. Het was een potsierlijk ding, maar Coby zou het prachtig hebben gevonden, wist hij. Het klokje lag nu op het kleed tussen een pannenlap en een kapotte staafmixer. Eerst lag alles nog netjes, maar langzamerhand werd het een rommeltje. De mensen keken niet alleen met hun ogen, er moest ook afgetast worden. Een paar keer herschikte hij alles, tot het geen zin meer had. Soms verkocht hij iets, maar niet veel. Dat hoefde ook niet. Sinds Coby er niet meer was, stond hij wel vaker met zijn kleedje ergens om wat tussen de mensen te zijn.
‘Is dat niet iets voor in de badkamer?’ zei de jongen toen ze voor Martins plekje stonden. Hij wees naar een badmat dat verfrommeld onder een verroeste set koffie-thee-en-suikerbussen lag.
‘Dat vieze ding?’ zei het meisje.
‘Precies onze kleur, dat antraciete,’ zei de jongen vol overtuiging.
Martin keek het stel verwachtingsvol aan. Vooral het meisje.
‘Wat kost die badmat?’ vroeg de jongen.
‘Voor vijf euro mag je hem meenemen,’ zei Martin.
‘Is het nieuw?’
‘Zo goed als. Zoals deze maken ze ze niet meer. Oerdegelijk,’ antwoordde Martin. ‘Mijn vrouw kon er uren op staan. En maar tutten voor de spiegel.’
De jongen lachte weer op die aanstekelijke manier. Martin lachte mee. Het ging vanzelf.
‘Hier staat er nog zo een,’ zei de jongen en hij knikte naar zijn vriendin. ‘Die van ons is versleten.’
Het meisje rolde met haar ogen en zuchtte overdreven. Martin zag voor zich hoe die twee zich na het douchen samen stonden af te drogen op een versleten badmat. Hij had trouwens een scherper beeld van het naakte meisje met haar korte blonde paardenstaartje. Hoe ze eerst met haar hand aan de harde pik van de jongen trok en dan door de knieën ging om het met haar mond af te maken. En dat dan haar staartje zo op en neer bewoog.
‘Drie euro,’ zei de jongen met een uitdagende grijns.
‘Vier,’ zei Martin.
De jongen draaide zich om naar zijn meisje.
‘Doen?’ zei hij.
‘Dat meen je. Sorry hoor, maar ik vind het echt goor. No way dat ik daar op ga staan,’ antwoordde ze bits. ‘Laten we verder gaan.’ Ze begon weer aan de steen door het mulle zand te trekken.
‘Wacht nou even,’ zei de jongen nu drammerig en zette zich schrap.
Het meisje stopte en keek de jongen vals aan.
‘Hoezo wacht nou even. Wie weet waar dat ranzige ding allemaal heeft gelegen.’ zei ze en knikte erbij richting Martin.
‘We kunnen het toch eerst in de wasmachine stoppen,’ zei de jongen.
‘Jezus. Hallo? Hoorde je niet wat ik net zei,’ zei ze.
‘Kom op Ellen, doe niet zo flauw.’
Het meisje zuchtte nu nog overdrevener dan net. Ze liet zijn hand los en draaide haar rug naar haar hem en Martin toe.
‘Dat ding kost niks,‘ ging de jongen verder. ‘We kunnen toch altijd kijken of het mooi staat.’ Hij keek zijn vriendin smekend aan. ‘Toe?’
Ze had inmiddels haar armen over elkaar heen gevouwen. Martin genoot van het zicht op haar achterhoofd. Hij vond de naam Ellen precies passen bij zo’n blond paardenstaartje.
‘Oké, dan niet,’ zei de jongen tegen haar. Het meisje zweeg.
Martin wachtte af. Links en rechts schuifelden de mensen voorbij en wezen en fotografeerden en raakten dingen aan.
‘Sorry,’ zei de jongen tegen Martin en hij haalde zijn schouders er bij op. Keek nog even naar de badmat en groette hem.
‘Geeft niet,’ zei Martin en wuifde met zijn hand, dat het midden hield tussen een groet en een wegwerpgebaar.
Het meisje negeerde Martin en nam de jongen weer op sleeptouw. Iets verderop sloeg hij een arm om haar heen. Ze legde haar hoofd op zijn schouder. Hij gaf een kus op haar hoofd. Martin volgde het korte paardenstaartje een tijdje tot het stel te veel door de verre massa was opgenomen om het nog te kunnen onderscheiden.
Hij verplaatste de koffie-thee-en-suiker-bussen en legde de badmat in een bananendoos achter hem. Hij zou het weer mee naar huis terugnemen en in de badkamer leggen. Vanavond zou hij er dan na het douchen op gaan staan en Ellen in de massa terugzien. Ze zou ook voor hem knielen. En dat dan haar staartje zo op en neer bewoog. Iemand vroeg wat het klokje moest kosten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: