Spätkauf Kuvvet (PD)


Kemal hield van zijn vader en moeder, maar verafschuwde de rol die zij hem hadden toebedacht. Dat bestond er voornamelijk uit dat hij hun appeltje voor de dorst was. Een idee-fixe die zwaar op Kemals schouders rustte. Om hun zo gekoesterde vooruitzicht te temperen had hij het onderwerp een paar keer aangesneden. Zij het bedachtzaam, om hen niet te kwetsen. Eergisteren deed hij weer een poging. Moeder was van de lieve vrede en boog wat mee op zijn woorden, maar Kemals vader, een Turkse arbeidsmigrant van het eerste uur, was zoals altijd stijfkoppig.
”Wie anders moet ons onderhouden,” schamperde zijn vader. Toch zeker niet hun zoon Erdem, die er vorig jaar voor koos om te breken met de familietraditie. “En dan nog verhuizen naar Hamburg ook, de lafaard. Voor mij bestaat hij niet meer,” maakte zijn vader onomwonden en met agressieve handgebaren duidelijk. Om Kemals schuldbesef nog meer aan te wakkeren zei hij: “Jouw broer heeft de eer van de familie bezoedeld. Mensen praten er nog over.” Zijn vader had gesproken en deed er verder het zwijgen toe. Het waren steeds dezelfde woorden.
Hoe kon Kemal zijn ouders onderhouden? Zijn onregelmatige inkomsten waren maar net genoeg om de huur van zijn eenkamerappartement in Kreuzberg te betalen. Hij dacht met weemoed terug aan de nachtwinkel, die hij jaren geleden samen met zijn broer bestierde. Spätkauf Kuvvet, wat zoveel betekende als Kracht, liep als een tierelier. Vaste klanten, lekkere omzet. Beide broers hun eigen glimmende Mercedes 190E.

In ’89 viel de muur die Oost- en West-Berlijn van elkaar scheidde. Hij en Erdem hadden het nieuws gevolgd en waren opgetogen. Een beetje over wat deze historische gebeurtenis betekende voor Duitsland, maar vooral over de extra klandizie die het zou opleveren. Hun winkel stond praktisch naast die muur. Ossies waren meer dan welkom in Kuvvet. Tot zover hun dromen.
Het eenjarige bestaan van de Wende luidde de ondergang in van hun nachtwinkel. De zaak liep steeds stroever, te oordelen naar de dagopbrengsten. Het uitgaansleven, dat synoniem stond voor klinkende munten, had zich verplaatst naar wijken in het voormalige Oost-Berlijn. Kemal en Erdem bleven achter met torenhoge schulden aan leveranciers en moesten de tent uiteindelijk sluiten. Erdem ontvluchtte zijn schuldeisers in Berlijn en koos voor Hamburg om zijn schrijnende bestaan voort te zetten. Kemal probeerde nog een eigen zaak te beginnen, maar geen geldschieter dacht er over hem te helpen. Tegenwoordig probeerde hij tussen de pogingen om wat geld te verdienen zijn omstandigheden wat te veraangenamen door vrienden op te zoeken in het theehuis. Het was zijn broedplaats voor ideeën, want hij wist: dat geluk moest eens weer terugkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: