Oceaanblauw (PD)


Een jaar geleden leek de sleur waarin Ilona tot dan leefde voorgoed voorbij. Ze had een pact gesloten met Olivier. De beknelling van haar dagelijkse wederwaardigheden zou plaats maken voor een ravissant bestaan ver weg. Samen met haar minnaar het oceaanblauw tegemoet en de rust zoeken. Het moest Tahiti zijn. Gaugin had er nog een paar jaar gewoond, had Olivier haar verteld nadat hij haar liefkozend hun tropische eindbestemming in het oor had gefluisterd. Ze moest giechelen van zijn tintelende adem in haar oorschelp. Met vlucht AF422 vanaf Charles de Gaulle ontglipten ze op een regenachtige morgen alles wat hen niet aanstond. Nu stonden ze tegenover elkaar, met de resten van wat eens de glazen salontafel in hun woonkamer was tussen hen in.
“Hou toch je bek man. Je bent een lulhannes, dat weet je verdomd goed. Jij hebt me hier gewoon laten creperen op dit kuteiland,” brieste Ilona. Een paar spetters speeksel vlogen mee met haar woorden. Een spatje landde op zijn ontblote arm.
“Ik jou laten creperen? Wist ik veel dat jij zo Labiel zou zijn. En dan mij een lulhannes noemen. Weet je waar je op lijkt. Je bent…”
“Nou? Toe dan, zeg het me dan.” Ilona wees dreigend naar Olivier.
“Laat me godverdomme uitpraten wijf. Je bent net zo’n Amerikaanse anchorwoman van Fox news. Dat ben je. Zo preuts die wijven, maar ondertussen.” Oliviers woorden klonken twijfelachtig alsof hij ze had ingestudeerd.
“Jezus, wat een onzin. Waar wil je heen met je gelul.”
“Ach kom op, ik heb je toch gezien met Raoul. Ik wed dat-ie je in je reet neukt. Ik zie ‘m d’r wel voor aan, die klootzak. En jij genieten. Vuile hoer. Zal ik je…” Zijn woorden werden gesmoord door een gil en een onverwachtse aanval van Ilona. Ze stapte met haar blote voeten op het glas om dichter bij hem te komen en haalde met haar nagels uit naar zijn gezicht.
Olivier weerde zich af en trok Ilona met een ruk naar zich toe. Haar door het glas open-gehaalde voetzolen lieten rode afdrukken na op het witte tapijt.
“Wat dacht je, hè. Dat je mij de baas bent? Wie heeft dit hier godverdomme allemaal betaald. Jij?” Nu brieste Olivier. Vlak bij haar. Ze voelde zijn hijgende, rauwe adem schuren in haar oor. Ze giechelde al een half jaar niet meer om zijn zoete woordjes. Ze dacht aan Raoul. Waar zou hij zij nu, ze wilde bij hem zijn. Ze werd weer strijdbaar en met een ferme duw slaagde ze er in los te komen uit Oliviers greep. Hij wankelde even toen ze met volle kracht afzette. Opnieuw wees ze richting Olivier. Een arm had ze stevig in haar zij gepland.
“Nee, jij dan. Jij neukt als een grasmaaier, zak. Zoals jij op mij ligt, buiten adem van dat beetje heen en weer bewegen. Zo Koud en systematisch. Raoul is tenminste een echte vent. En ja hij neukt me in alle gaten. Als-ie klaarkomt, laat ik hem op mijn gezicht spuiten en lik ik ‘m tot z’n ballen schoon.” Uitdagend keek ze Olivier aan.
“Ik…” zei Olivier verbouwereerd. Hij wilde haar terugpakken, maar Ilona belette het hem.
“En dan nog wat. Hij komt tenminste niet klaar zoals jij. Je maakt een geluid als een trompet. Dat is toch niet normaal man. Heb je nu gehoord wat je wilde horen, eikel?” Triomfantelijk wachtte ze op een reactie. Die kreeg ze. De vuist raakte haar vol op haar linker jukbeen. Er kraakte iets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: