Ellesmere Island – 3 (MW)


Geachte mevrouw Babtillard,

Ongetwijfeld heeft u het nieuws over de verdwijning van uw zoon reeds vernomen. Zelfs in deze onherbergzame streken reist nieuws snel. Vaak sneller dan wij zelf. Het doet me verdriet u te moeten melden dat ook tot op heden wij geen spoor van Bruno hebben kunnen vinden. Vorige week dinsdag hebben wij hem het laatst gezien. Hij verliet tegen het vallen van de avond onze hut om, zoals hij het zelf uitdrukte, nog een klein hapje te gaan schieten. Hij had het jachtgeweer meegenomen en een olielamp voor het geval hij door het donker overvallen zou worden. Hij hoopte met een pelsrob terug te komen. Het is immers al eind augustus en de avond valt steeds vroeger. Toen die voornoemde avond reeds lang gevallen was, en wij al enige tijd van plan waren te gaan slapen, begonnen we ons zorgen te maken over het wegblijven van uw zoon. Nog diezelfde nacht zetten we een ploeg op touw om Bruno te gaan zoeken. Wij hebben vier mijl naar het Oosten en daarna nog drie mijl Zuidwaarts de omgeving kunnen uitkammen, maar de opkomende sneeuwstorm maakte ons het verder zoeken onmogelijk. In aller ijl werden we gedwongen naar de hut terug te keren., Die nacht was ongemeen koud met temperaturen ver beneden de min twintig. Wij deden allen geen oog dicht en maakten ons grote zorgen. Bruno had naast zijn olielamp geen uitrusting meegenomen en zou, als hij geen beschutting tegen de sneeuwjacht had kunnen vinden, ernstig in de problemen kunnen komen. De volgende ochtend, en ook de dagen erna, hield de storm in alle hevigheid aan, waardoor wij de hut niet konden verlaten. Wij begonnen voor Bruno’s leven te vrezen. Op het moment dat ik u nu schrijf, is het weer opgeknapt, maar leveren ons zoektochten naar Bruno niets op. Zijn voetsporen zijn uitgewist door de storm en in de wijde omtrek kunnen wij niets vinden dat op zijn aanwezigheid wijst. Het spijt mij nogmaals u te moeten zeggen dat wij ernstige twijfels hebben over het welzijn van uw zoon. De kans dat hij levend ergens schuilt is vrijwel nihil. Wij vrezen te moeten constateren dat Bruno in de ijzige poolwind van Ellesmere Island de dood heeft gevonden.

Ik stopte met schrijven en las de laatste zin nogmaals over. Baptillard stond aan het raam te roken. Hij staarde schijnbaar gedachtenloos voor zich uit. Ik vouwde de velletjes papier dubbel en stak de brief aan Bruno’s moeder in mijn borstzak. Morgen was de voorlaatste dag voor het opraken van onze rantsoenen. Dan zou ik de brief hoe dan ook afschrijven. Na morgen zou er een einde gekomen zijn aan onze situatie in de hut. Hoe dan ook. Ik hoopte vurig dat Baptillard snel tot verandering van ideeen zou komen, maar betwijfelde het. Ik stak een sigaret op en haalde de rook diep in. Ik kon mijn blik niet van Baptillard afhouden. Hoe hij daar aan het raam naar buiten stond te staren. Hij was feitelijk al dood. De enige die het nog niet wist, was hij zelf.

One Response to Ellesmere Island – 3 (MW)

  1. Warvis says:

    Erg leuk bedacht. Goed verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: