Ellesmere Island (MW)


Baptillard kwam de hut van de handelspost binnen en ik vreesde wat hij ging zeggen.Het was nog donker toen ik mijn slaapzak uitkroop. Ik was gewekt door honger en de geur van tabak. Baptillard zat in de hoek van de tent de tassen in te pakken. Een verfrommelde peuk hing aan zijn onderlip. ‘Goedemorgen,’ zei ik. Baptillard zei niets terug, maar gooide een sigaret op mijn slaapzak. ‘Hoe laat is het,” vroeg ik toen ik de peuk opstak. Geen beter ontbijt dan een sigaret bij vrieskou. Ik huiverde. “Vier uur,” bromde Baptillard en hij ging verder met inpakken.
Vier uur. Dat betekende dat we nog minstens zes uur te gaan hadden voordat we een beetje zonlicht zouden zien. Voordat we ons enigszins konden oriënteren op onze omgeving. Tot die tijd zouden we onafgebroken door het duister achter de sledehonden aanjagen, het tempo hoog houdend om geen tijd te verliezen. Volgens Baptillard lag de handelspost op ongeveer twaalf uur rijden. Dat betekende dat we rond het begin van de avond ons doel zouden bereiken. Niet dat er van een avond sprake zou zijn, want tegen de tijd dat we aan zouden komen, was het allang weer pikkedonker. In de handelspost zouden Laroche en Arnold op ons wachten. Vanavond zouden we weten of ons plan uit zou komen. Wat als ze er niet waren, bedacht ik paniekerig, dan zouden we onherroepelijk vast komen te zitten in deze ijswereld. Zonder mogelijkheden om heelhuids terug te keren. Ik zag een overwintering op Cape Bleue voor me, overlevend op hondenvlees en gesmolten sneeuw. Niet aan denken. Ik rookte mijn sigaret op en drukte hem uit in de aangestampte sneeuw. Baptillard stormde de tent uit om de honden te wekken. Tijd om te gaan.Hij stond op de drempel en keek me aan met holle ogen. Zijn handschoenen had hij uitgetrokken.

De wind leek dwars door mijn oogkassen te jagen. Baptillard reed voorop, ik op enige afstand in zijn spoor. De honden waren fit, maar zouden aan het einde van de dag uitgeput zijn. Damp sloeg van hun vachten, de warme geur van haar en zweet verspreidend.  Tegen de middag stopten we om kort kamp te maken. Baptillard was nerveus. Ik stond achter een rots en probeerde te plassen. ‘Ze zijn er wel,’ schreeuwde ik vanuit mijn windstille hoek, ‘maak je geen zorgen.’ Baptillard hoorde me niet. Hij zat gehurkt naast de voorste hond van zijn slee en rukte het tuig recht. Ik kwam achter de rots vandaan. ‘Ze zijn er,’ herhaalde ik. ‘Ja ja,’ antwoordde Baptillard ongeduldig in zijn gebroken taaltje, ‘laten we maar gewoon verder gaan.’

‘De honden,’ zei Baptillard met schorre stem.

Ik dacht dat ik de lichten van de handelspost kon zien. Een gele gloed in de verte. Alsof er een ster op de horizon was achtergelaten. Baptillard reed achter me. Ik keek om, maar kon in het donker zijn gezicht niet zien. Hij was een zwarte schim die achter me aan jakkerde. Het licht van de handelspost danste als een kaarsvlam door de heldere lucht. Nog een uur, dan zouden we er zijn.

Er brandde een vuur voor de hut. We reden de binnenplaats van de handelspost op en konden de warmte ervan bijna aanraken. Baptillard maakte snel de honden los en bracht ze naar de kennel. Ik liep de hut binnen. ‘Laroche!’ riep ik, ‘Arnold?’. Er was geen geluid. Het was rommelig in de hut. De spullen van onze compagnons lagen verspreid door de ruimte. Kleren. Opengeritste slaapzakken. Thee. Het leek of ze in allerijl weg waren gegaan. De deur sloeg. Ik keek om. Baptillard kwam de hut van de handelspost binnen. Zijn blote rode handen hingen als bossen brandhout naast zijn lichaam. ‘Hun honden,’ zei hij met schorre stem. ‘Zijn ze weg?’ vroeg ik. ‘Nee,’ zei Baptillard terwijl hij de deur achter zich dicht trok, ‘dood.’ Alle mogelijke scenario’s flitsten door mijn hoofd. Ik zocht naar alternatieven voor het allerergste. ‘En Laroche, Arnold,’ vroeg ik Baptillard. Hij zette zijn muts af en plofte neer in de kussens op de grond. ‘Geen idee,’ antwoordde hij, ‘maar ik denk dat ik wel weet wat ze aan het doen zijn.’ Ik probeerde zijn gedachten te raden, maar kon niets bedenken. ‘Wat dan,’ vroeg ik. ‘Jagen,’ zei Baptillard, ‘op de wolven die de honden hebben gedood.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: