Nachtspel (PD)


De wereld en ik hebben elkaar verzonnen. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt hoe ik tegen het leven in het algemeen en die van mij in het bijzonder aan kijk. Sterker nog, iedereen mag zeggen dat ze in hun eigen bedachte leven rond dwalen. Dan nog zijn ze figuranten in mijn wereld. Zo egoïstisch ben ik wel. Maar wacht. Voor ik verder ga, wil ik iets bekennen en alles wat ik hiervoor heb gezegd in het verleden plaatsen.Het kán namelijk niet waar zijn dat de wereld en ik elkaar hebben verzonnen. Hoe kan ik anders verklaren dat het een loopje met mij heeft genomen en er al die tijd eigen spelregels op na hield? Hoe ik dat te weten ben gekomen? Heel eenvoudig. Ik heb de wereld deze nacht betrapt op vals spelen.

De regen roffelt onophoudelijk op het dak van mijn auto, die midden op de aardedonkere weg stil staat. Een half uur geleden ben ik stapvoets een stukje achteruit gereden, hooguit drieënhalve meter. Daarna heb ik de motor afgezet, de koplampen gedoofd en ben ik in de auto blijven zitten. Door de voorruit zie ik de gevulde leegte. Het dringt zich aan mij op. Ik wil het niet zien, want ik weet wat daar in het omhulsel van licht gevangen wordt als ik de koplampen ontsteek.

Eens in de week rij ik na mijn bridgeavond ­ altijd op woensdag ­ ‘s nachts over deze smalle, verlaten weg. Het is een sluiproute die mij een kwartier omrijden en de sporadische alcoholcontroles bespaart. Ik hoef er vannacht niet op te rekenen sneller thuis te zijn. De regen geselt de voorruit en belemmerd mijn uitzicht. In het schijnsel van mijn koplampen vervormen de regendruppels in ontelbare lichtvonkjes. Ik slip een paar keer met mijn voorwiel in de berm. Toch weet ik de auto steeds weer op de weg te manoeuvreren. Ik moet vaart minderen. Mijn geest vecht tegen het monotone, hypnotiserende gezwiep van de ruitenwissers. Tel tot drie, knip met je vingers en ik zou in slaap vallen. Dat laatste staat op het punt te gebeuren.

Op het moment dat ik begrijp wat er op mij af komt, vliegt het lichaam al met volle vaart op de motorkap. Ik zie hoe daarna een schouder, nek en hoofd met een immense kracht tegen de voorruit slaan. Ik vloek Jezus klootzak, ruk aan mijn stuur en zet pas een fractie later mijn rechtervoet met volle kracht op het rempedaal. Ik vergeet met links de koppeling in te trappen. De auto slipt, maar blijft op de weg. Net voor het einde van mijn remweg glijdt het lichaam terug over de motorkap om voor mijn auto op de grond te vallen. Mijn voorruit is aan de rechterkant gebarsten en vervormd tot de contouren van iets wat de vorm heeft van een schouderpartij, nek en hoofd.

Verstijfd blijf ik in de auto zitten, mijn handen stijf om het stuurwiel geklemd. Seconden, minuten. Wat heeft die klootzak hier midden op de weg op dit godvergeten uur te zoeken. Ik kalmeer wat en verwacht dat er uiteindelijk een gedaante voor mijn auto opkrabbelt, badend in het licht van mijn koplampen. Dat hij de duim omhoog steekt, misschien wat geschrokken zijn modderige broek afklopt, maar verder ongedeerd. Op het zijraampje van mijn auto klopt en aan mij vraagt of alles oké is. In plaats daarvan zie ik nevelige damp opstijgen uit de grill, veroorzaakt door de warmte van de motor die botst met de koude regen. In paniek overweeg ik mijn scenario’s. Wat als die gast dood is? Wat betekent dat voor mij?
 Ik kan er omheen rijden, weg van hier. Zes glazen wijn zijn daar een verdomd goede reden voor en ik zal niet de eerste zijn die dat doet. Maar ik rij nog niet weg en steek ook geen poot uit naar het hoopje ­ dode? ­ mens dat daar voor mij ligt.

Ik word steeds kalmer naarmate de tijd verstrijkt. Wat er iets meer dan een half uur geleden is gebeurd, zou ik in mijn wereld nooit verzinnen en geen figurant willen aandoen. Ik weet zeker dat de persoon die daar ligt dat ook niet zou bedenken. Ik voel me belazerd. Dit heb ik niet gewild, dus het enige wat mij rest is het eigenhandig veranderen van de spelregels. Als het zo moet, kan ik ook vals spelen. Ik zet de auto in zijn achteruit, nog steeds zonder licht. Op de tast keer ik op de pikdonkere weg en smeer ‘m er vandoor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: