De blindganger (PD)


Was het door het vele turen gekomen, dan moest de pijn in Kamiels ogen al lang verdwenen zijn. Hij had zijn twee kijkers nu al tijden ontzien. Nee, hier was iets fundamenteels aan de hand, dat in niets vergeleken kon worden met zoiets banaals als overmatig en geconcentreerd staren – beroepsmatig of anderszins. Kamiel kon niet anders concluderen dan dat zijn paar ogen de versleten voetveeg van zijn binnenste waren geworden.
Onontkoombare indrukken stapten de godganse dag over de drempel en veegden hun voeten af op het welkom thuis kokosmatje, voordat ze hun reis naar zijn diepste binnenste vervolgden. Eerst deden ze dat nog beleefd, maar naarmate de tijd verstreek namen de indrukken de moeite niet meer en werd het een onachtzaam, ruw schuren over de borstelige deurmat, wat Kamiel een toenemende pijn in zijn ogen bezorgde. Ook de ogenschijnlijk futiele beslommeringen van zijn leven achtten het steeds vaker nodig om zich op dezelfde grove manier toegang te verschaffen tot zijn binnenste. 
Hij voelde dat de voetveeg met rasse schreden versleet en  huiverde bij de gedachte dat er weldra niets meer over was. Wat volgens hem alleen maar kon leiden tot acute blindheid.
Kamiel had – om erger te voorkomen – geprobeerd de broodnodige rust te vinden door plaatsen, mensen en boeken, vooral laat 19e eeuw en alles wat met het kleine proza van Rilke te maken had, te vermijden. Maar helaas was zijn krampachtige systeem van negeren niet waterdicht gebleken en ze bleven komen. Grote, kleine, zinloze, zinvolle en boordevolle indrukken. De wanhoop nabij, bouwde hij zijn slaapkamer om tot een allesomvattende duisternis. Daar in die pikzwarte quarantaine zouden de indrukken geen kans krijgen hun smerige poten over de drempel te zetten en zou Kamiel de aanval op zijn zichtvermogen een halt toe kunnen roepen. Maar hoe rigoureus ook, het bood geen soelaas. Ook de veelal magisch-realistische indrukken uit Kamiels droomwereld vonden het nodig om via een geheim achterdeurtje – waar die zat was Kamiel een raadsel – om te lopen en vervolgens via het voorportaal weer hun entree te maken. En passant ter kennisgeving hun zolen schurend en stampend over de voetveeg.
Op een vroege morgen was het dan toch zover gekomen. Kamiel was zijn zicht kwijtgeraakt. In blinde paniek schoot hij overeind in bed, om te ontdekken dat het midden in de nacht was en dus nog pikdonker in de slaapkamer. Een dag of twee later was het opnieuw raak, nu zat hij op de wc toen de gloeilamp boven zijn hoofd het begaf. Dit kon geen toeval meer zijn, eerder een voorteken oordeelde Kamiel. De dagen daarna deed hij elke avond al bij de eerste schemering alle lampen in huis aan om zich te vergewissen van zijn nog steeds intacte ogen.
Ten einde raad door de ellendige kwelling en de angst voor zijn aanstaande blindheid restte Kamiel niets anders dan een deskundige te raadplegen. Achteraf gezien een stap die hij eerder had moeten zetten, maar Kamiel vergoelijkte dit voor zichzelf door te redeneren dat hij er een was van de koppige tak van de familie.
In de spreekkamer van de dokter – Kamiel had de man tot dat moment nooit eerder gezien – herhaalde hij plechtig de diagnose van de geneesheer. Scotomafobie. Een fraai, meeslepend woord waar hij kennelijk aan leed, maar wat hield het in, vroeg hij de dokter. Heel eenvoudig, antwoordde de man. Een overmatige angst om blind te worden. Kamiels pijn was volgens de dokter slechts verbeelding en ingegeven door zijn geest. Dat en vermoedelijk een gegeneraliseerde angststoornis voegde hij er aan toe. Kamiel zweeg, tikte met zijn vingers op de stoelleuning en bolde zijn wangen. Hij broedde op de uitkomst en kwam opgelucht tot een conclusie. Medicijnen zouden zijn scotomafobie vast doen verdwijnen. In feite, zo zag hij het, wisselde hij zijn oude voetveeg in voor een meer duurzaam, indrukbestendig exemplaar, waarmee ook zijn aanstaande blindheid verleden tijd zou zijn. De dokter keek Kamiel meewarig aan, wilde nee schudden, bedacht zich en gaf een geruststellend knikje. Ja, zo zou u het ook kunnen zien, vertrouwde hij Kamiel toe en schreef een recept uit voor een eerste dosis Prozac. {PD}

26 mei 2011

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: