Het tragische besluit van Thomas (PD)


De stilte in Thomas’ huis was anders. Als een dreigende onrust had het sluipend bezit genomen van de door hem ooit zo gekoesterde leefruimte. Het deed de geluiden die in dezelfde ruimte als de stilte hun eigen recht van bestaan hadden in opstand komen, alsof ze doordrongen waren van de verbroken status quo. Maar in plaats van te verstommen, kozen ze in hun gevecht voor een gepijnigd opdringen aan Thomas.

De traptreden leken het gewicht van zijn lichaam niet langer te verdragen en deden, synchroon met de toenemende druk van zijn voeten op hun oppervlakte, een aanzwellend krakende smeekbede. Hij kreeg koude rillingen in zijn onderrug van de snerpende klaagzang van de koelkastdeur. Door de verstikkende stilte heen moest Thomas opboksen tegen die gemankeerde geluiden. Maar hij wist dat hij zelf de veroorzaker was van het verstoorde evenwicht in zijn huis. Hoe anders was het geweest als hij vorige week niet had geluisterd naar dokter Mulder en ze haar zin niet had doorgedrukt. Het was het beste om te doen, had ze hem toevertrouwd. Maar hij had spijt gekregen en de consequenties van zijn handelen drongen zich al op de dag van zijn besluit aan hem op. Hij was achtergebleven in een huis dat niet bestemd was voor hem alleen. Het geluid en de stilte herinnerden hem daar aan.

Skip at niet veel meer, en het beetje dat de labrador wel at spuugde het er vrijwel direct weer uit. Het licht in de ogen leken met de dag verder te doven. Lopen werd moeizaam strompelen, totdat liggen nog de enige toestand was waarin de viervoeter het leven nog enigszins kon rekken. Een droge tong, hangend uit een hijgende, stinkende bek was uiteindelijk het enige spoortje van activiteit dat Thomas kon bespeuren. Hij keek Skips toestand aan met toenemende bezorgdheid, maar een stemmetje in hem zei dat het weer goed zou komen. Een checkup bij dokter Mulder zou dat uitwijzen. Dat was nu een week geleden.

‘Je moet je niet schuldig voelden. Het is het beste om te doen.’ De troostende woorden van dokter Mulder hadden bij Thomas niet de zalvende uitwerking die ze moesten hebben. Als er echt niets anders meer mogelijk was om te doen, wilde hij er beslist bij zijn, had Thomas gezegd, toen ze hem er van had overtuigd dat Skip niet meer beter zou worden. Hij had naast Skip gestaan, die bewegingsloos, maar nog steeds hijgend op de behandeltafel lag. Hij aaide nog even over de dunne vacht. ‘Tabee ouwe rakker’, had Thomas bij wijze van laatste groet nog gefluisterd in de slap hangende oren van Skip. Hij keek de dokter aan en gaf haar een knikje ter goedkeuring. Ze was snel, dokter Mulder, dacht Thomas toen hij zag hoe ze geroutineerd de injectienaald door een kaal stukje huid boorde. Al na een paar tellen hijgde de labrador niet meer. Alsof dat een teken was, kreeg Thomas een intens schuldgevoel.

De mand met plaid vol haren, het kapot gekauwde bot, de ongeopende zak met hondenbrokken die in de reclame was. Het waren de laatste getuigen van Skips bestaan die Thomas herinnerden aan zijn besluit. Hij dacht er over om ze weg te doen om te vergeten. Met die gedachte liep Thomas de keuken in en schrok zo dat zijn hart oversloeg toen hij met zijn voet tegen Skips waterbak stootte. Het blikken bakje verloor het restje water dat er nog in zat en tolde met een oorverdovend metalen kabaal in de rondte over de keukentegels tot het stil was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: