Petrichor, of het verhaal van Frank Treuren (MW)


De havo was gevestigd in een hoog gebouw van bruine baksteen. Op de eerste verdieping was het Aardrijkskundelokaal. Elke les weer verloor Frank Treuren zich in de grote wandkaarten. Ruhrgebied, Peelhorst, Formatie van Tegelen. Op de woensdagmiddagen was er tekenles gelijk na de Aardrijkskunde. Alleen op deze dag zorgde Frank ervoor als eerste bij de deur te zijn na het klinken van de bel. Bij het aflopen van de brede trappen naar het tekenlokaal ontmoette hij haar dan. Claudia Verburg. Zijn voeten raakten de treden niet meer wanneer zij langs liep. Op sommige dagen sloot Frank zijn ogen als ze passeerde. Hij kon haar ruiken. Claudia’s geur kwam, zonder dat zij daar erg in had, in hem. Via zijn neusgaten nam hij bezit van haar. Veel onuitwisbaarder dan kijken was dit ruiken. Een blik was vluchtig, maar geur was stoffelijk. Zodat ze op een goede dag samen zouden zijn. De wandkaarten en de geur van Claudia Verburg werden de iconen uit het tweede jaar op de havo van Frank Treuren.

Frank Treuren en Claudia Verburg hebben elkaar slechts één keer gesproken. Frank zat in het derde jaar van de havo. Na het jaar met de wekelijkse ontmoeting op de trap, waren de ontmoetingen door wisselende lesroosters onregelmatiger geworden. Onverwachter. Maar nog steeds was Frank in staat kleine delen van Claudia op te snuiven en in zichzelf op te bergen. Op het plein. Bij het parkeren van zijn fiets. In de gangen.
Het bewuste gesprek vond plaats op de eerste werkelijk warme dag van het jaar. De meeste leerlingen waren op het plein. Frank liep zijn rondje. Bij het omslaan van de hoek liep hij tegen drie meisjes op. Een van hen was Claudia Verburg. Ze giechelde:
‘Oeps …’.
Frank stond stijf stil en keek Claudia Verburg aan. Zij keek naar hem. Ze leek licht te geven. Frank deed zijn ogen dicht en snoof. Hij kon de stralen ruiken. Zo dichtbij was ze nog nooit geweest.
‘Wat doe je nou?’ lachte Claudia Verburg. Haar vriendinnen stootten elkaar aan en deden plaagziek ook hun ogen dicht.
Frank Treuren opende zijn ogen en sprak de onvergetelijke woorden: ‘ik ga naar de tekenles.’ Zelfs met zijn ogen open voelde hij haar aanwezigheid in zich stromen. Alsof ze zich haastte bij hem te zijn.
‘Ik zie het al, je bent ongeduldig.’ Claudia pakte haar vriendinnen bij de arm. Gearmd liepen de drie meisjes verder. Frank bleef staan en keek ze na. En toen deed Claudia iets wat zijn leven zou veranderen. Ze keek nog eenmaal om en knipoogde. Waarom ze dit deed, wist ze zelf ook niet. De onbeholpen jongen had iets onvermijdelijks. Claudia Verburg voelde zich op dat moment verbonden met Frank Treuren. En daarom knipoogde ze. Frank Treuren zou dat moment nog bijna dagelijks voor zich zien. De knipoog van Claudia Verburg. Hij had zich vergist. Niet alleen de geur van Claudia was stoffelijk. Ook de knipoog zat lijfelijk in hem.

Claudia Verburg verdween uit het leven van Frank Treuren. Maar haar knipoog en haar geuren bleven bij hem. Ze was niet zoals de andere meisjes. Claudia Verburg rook naar de vochtige grond onder een woest bloeiende hortensia. Wellustig. Aardsig. En zo ontwikkelde Frank Treuren in zijn latere leven een belangstelling voor het buitenwerk in tuinen en plantsoenen. Als om haar geur terug te vinden en aan te vullen. De geuren van het zand, de grond, de stenen, het water, de planten. In deze krachtige kiemgrond kon zijn Claudia voortleven. Zijn bestaan had een doel gekregen. Frank Treuren werd een geurenjager. Hij snoof en borg op.

De liefde van Frank Treuren voor Claudia Verburg rijpte met elke geur die Frank Treuren buit maakte. En zo vinden we Frank Treuren al jagend terug. In een voortuin. Langs het huis staan dikke bossen roodgeurende tabaksplanten. Het grasveld daarvoor is ongelijk en doortrokken van bedwelmend duizendblad. Middenin staat een armetierige ruikende appelboom. Langs de border tegen de stoep aan strijden verwilderde struikjes om een beetje aandacht van de neus van Frank Treuren. Een ingetrapt kiezelpad trekt de lijn van het trottoir naar de voordeur. Frank Treuren staat naast een groene kruiwagen en schept het grauwe grind uit het pad. Op de stoep ligt een pallet met dikke natuurstenen.
Het regent langzaam. Hier en daar ploft een dikke druppel in het zand. Bij elke inslag verschijnt er een volmaakt rond kratertje. Frank legt een steen neer en bedekt vier kraters. Gelijk vallen er nieuwe druppels die de steen opzuigt. Door het water komen de volle geuren van de uitgestelde regenbui los. De stenen en het zand ruiken naar hun gezamenlijke herkomst. De groeve. Het hooggebergte. Kalkhoudend zandsteen. Jura. Rotspartijen waar ze ooit uitgebroken zijn, uitgesleten door rivieren en erosie, vervoerd naar het laagland waar ze uitgegraven, tot stenen getrommeld, of tot tegels gebakken bij Frank terechtkwamen om weer herenigd te worden in een voortuin.
Dan ruikt hij iets anders. Frank Treuren kan de geur niet plaatsen en sluit geirriteerd zijn ogen. Hij zoekt in zijn geurenarchief. Lang hoeft hij niet te zoeken.
‘Oeps.’
Frank verstijft. Zijn vuisten vallen in het zand. Traag als een gletsjer draait Frank zich om. Het zand knerpt onder zijn knieen. Achter een groen met geelbladige struik verschijnt langzaam de vrouw bij de vrouwenstem. Ze is dikker geworden. Ze staat voorover gebogen boven een kinderwagen. Een gezwollen verband omspant haar dikke benen. Haar gezicht drukt ernst uit. Alsof ze pijn heeft.
‘Kom maar jochie, dat maken we thuis wel schoon.’
Ze knipoogt vermoeid naar het kind in de wagen. Ze komt overeind en loopt verder. Frank sluit zijn ogen. Hij snuift voor de laatste keer en sluit zijn neus. Frank Treuren hoeft niet meer te jagen. De aanzwellende regenbui vermomt zijn tranen waarmee alle geuren uit hem wegspoelen, tot alleen de knipoog van Claudia Verburg nog achterblijft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: